Drie van Robs werknemers werden 11 december onder arrest genomen, beschuldigd van een gewapend overval in het plaatselijke supermarktje in Maungu. De supermarkt waar ze wekelijks inkopen deden; de overval die ze 200 procent zeker, NIET hadden gepleegd.
Het werd een veel te lang jammerlijk verhaal. Tussen 11 december en vandaag werden de drie wel 7 keer in het gerechtshof gebracht. In Voi, waar gerehechsthoven een klaslokaal groot zijn en waar de zitjes hoogst oncomfortabel zijn. In Voi gerechtshof, waar Rob zeven en ik drie keer, vele uren naar de muren heb gekeken...
Gisteren zaten we er weer, met wel 50 collega werknemers van Wildlife Works, in dat klaslokaaltje, en je kon de hartslagen voelen om je heen. De spanning was om te snijden, want vandaag kon de rechter beslissen dat er onvoldoende bewijs was om de drie te beschuldigen van de misdaad, en er dus geen rechtzaak was = directe vrijheid. De rechter kon ook besluiten dat er wel genoeg bewijs was, en dat de beschuldigden het tegendeel konden proberen bewijzen = gevangenschap tijdens een 2 jaar durende rechtzaak.
In Kenia kan je tot 2 jaar in voorhechtenis vastzitten, schuldig of onschuldig. Zonder enige vergoeding als na 2 jaar beslist wordt door de rechter dat je die drie geiten toch niet gestolen had.
Wat is zijn een paar maanden van een mensenleven waard? Dat hebben we ons veel afgevraagd, terwijl de rechtzaak boven onze hoofden hing. Heel veel, als je t mij vraagt. Beeld je zeven maanden in tussen vier muren, van alle vrijheid ontnomen, behandeld als een misdadiger - voor een misdaad die je niet hebt gepleegd.
Het gemis van 3 mannen kan niet groter zijn geweest dan in een kleine dorp als hier, waar iedereen elkaar kent en de helft familie van elkaar is. Het kerstfeest werd afgeblazen in december, want met de wetenschap dat drie van hun jongens in de gevangenis zaten, besloten de Wildlife Works werknemers dat ze zich toch niet zouden kunnen amuseren. De 156 collega’s waren het hier allemaal over eens.
Vandaag besliste de rechter dat er onvoldoende bewijs was om deze zaak te voeren. Je kon de harten horen ontploffen van blijdschap, en eens buiten het gerechtshof, de juichkreten horen schallen, en de uitzinnige vreugde voelen van ons alle 50...
We zijn triomfantelijk van Voi naar Maungu (our hometown) gereden, met onze 3 jongens die net hun vrijheid heroverd hadden. Met vijf auto’s, versierd met bloemen, toeterend, iedereen op het dak, juichend, gillend, fluitend, wuivend, het leek een koninklijke trouw in Maungu!!
De rest van de Wildlife Works collega’s waren ons al aan het opwachten, en toen we allemaal uit de auto’s sprongen en iedereen elkaar in de armen viel en de jongens bekeek, en toen de jongens tot boven de hoofden gehesen en werden rondgedragen, toen, had ik nog nooit van mijn leven zoveel blijdschap bijeen gevoeld. Het was zo overweldigend. Zo hartverwarmend. Rob werd ook de lucht in gehesen en boven hoofden gedragen, en dat was vrij impressionant :-).
Vanaf vandaag kunnen we hier het kerstfeest van 2010 eindelijk beginnen organiseren. Het zal er ergens in augustus zijn, en het wordt een feest zoals er nog nooit éen is geweest.
